امام خميني(ره)
من خراباتیم از من سخن یار مخواه
گنگم از گنگ پریشان شده گفتارمخواه
من که با کوری ومهجوری خود سرگرمم
از چنین کور تو بینایی و دیدار مخواه
چشم بیمار تو بیمار نمودست مرا
غیر هذیان سخنی از من بیمار مخواه
باقلندر منشین گر که نشینی هرگز
حکمت و فلسفه وآیه و اخبار مخواه
مستم از باده ی عشق تو و از مست چنین
پند مردان جهان دیده و هشیار مخواه
كيست كــــــــــــآشفته آن زلف چليپا نشود
ديده اى نيست كه بيند تــــو و شيـــدا نشود
مزه كن، غمزه كـــه دلبـــر چو تو پيدا نشود
گر كشى پرده ز رُخ، كيست كه رسوا نشـود
اين دل غمزده نتــــوان كه غم افـــزا نشـــود
آتشـــى ده كــــه بيفتـــــد به دل و پا نشود
قطرهاى نيست كه از مهـــر تــو دريا نشود
جان چه باشد كه فــــداى رُخ زيبــــا نشود؟
امام خميني(ره)
ما را رها کنید در این رنج بی حساب
با قلب پاره پاره و با سـینه ای کباب
عمری گذشت در غم هجران روی دوست
مرغم درون آتش و ماهـــی بــــــرون آب
حالی نشد نصیبم از این رنج و زندگی
پیری رسید غرق بطالت پس از شباب
از درس و بحث و مدرسه ام حاصلی نشد
کـــــی می توان رسید به دریا ازین ســـراب
هرچـــه فراگرفتم و هرچـــه ورق زدم
چیزی نبود غیر حجابی پس از حجاب
هان ای عزیز فصل جوانی به هوش باش
در پیری از تو هیچ نیاید به غیر خـــواب
این جاهلان کــــه دعوی ارشاد مـــی کنند
در خرقه شان به غیر "منم" تحفه ای میاب
ما عیب ونقص خویش و کمال و جمال غیر
پنهان نمـــوده ایم چو پیــــــری پس خضاب
دم بر نیار و دفتر بیهوده پاره کن
تا کی کلام بیهده گفتار ناصواب
این جهان زندان و ما زندانیان